کوین حفظ حریم خصوصی (Privacy Coin) چیست؟
0

کوین حفظ حریم خصوصی (Privacy Coin) چیست؟

بازدید : 679

کوین حفظ حریم خصوصی نوعی رمز ارز است که با پنهان کردن مبدا و مقصد، اقدام به تقویت حریم خصوصی و ناشناس کردن تراکنش های یک بلاک چین می کند.

کوین های حفظ حریم خصوصی تا چه اندازه از قابلیت خصوصی بودن و حفظ حریم خصوصی کاربران برخوردار هستند؟ آیا اساسا این کوین ها قانونی هستند؟ ما در این مطلب‌ از فکت کوینز قصد داریم تا به مقوله کوین های حفظ حریم خصوصی پرداخته و در خلال آن، به پرسش های فوق نیز پاسخ دهیم.

بطور کلی عرضه ارز دیجیتالی مثل بیت کوین، اساسا به عنوان جایگزینی برای سیستم های پولی مورد استفاده در زیربنای ارزهای فیات یا ارزهای ملی بود که بطور مستقیم تحت کنترل دولت ها قرار داشتند. متأسفانه، به دلیل ماهیت مستعار رمز ارزها، برخی از حامیان این ارزهای نوظهور بر این باور هستند که ارزهای دیجیتال فاقد ویژگی های لازم جهت حفظ حریم خصوصی و نتیجتا تامین امنیت دارای های کاربران است؛ این موضوع در مواردی مثل کشورهای مستبدی که استفاده از ارزهای دیجیتال را ممنوع یا سرکوب می کنند، بیشتر توسط مخالفان رمز ارزها برجسته می شود.

در واقع، بیت‌ کوین از نظر برخی از جنبه ‌ها، نسبت به ارزهای فیات، از حریم خصوصی کمتری برای دارندگان آن برخوردار است، چراکه بستر اصلی آن شبکه یک بلاک چین عمومی است؛ این موضوع به این معنی است که هر کسی که به منابع کافی جهت انجام تجزیه و تحلیل زنجیره ها دسترسی داشته باشد، می‌ تواند به طور بالقوه هویت واقعی پشت یک آدرس عمومی را کشف کند. این یعنی که در شبکه ارز دیجیتالی مثل بیت کوین، در عمل هیچگونه حفظ حریم خصوصی وجود نداشته و امکان شناسایی ماهیت کاربران وجود خواهد داشت.

از طرفی برخی از کوین های حفظ حریم خصوصی بحث ‌برانگیز همچون مونرو (Monero) و دش (Dash)، در راستای رفع چنین مشکلی، با ارائه قابلیت ارسال و دریافت رمز ارزها به صورت کاملا ناشناس، به سرعت مشهور شده و به محبوبیت بالایی در بین کاربران حوزه رمز ارزها دست پیدا کردند. در حقیقت، پس از پیدایش این دو رمز ارز بود که بسیاری از کوین های حفظ حریم خصوصی پا به عرصه گذاشتند.

بیشتر بخوانید: وایت پیپر مونرو – قسمت اول

اما سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که کدام یک از رمز ارزهای فعلی، بیشترین میزان از حفظ حریم خصوصی را در اختیار کاربران قرار میدهند؟

امروزه، تعداد رمز ارزهایی که هدف اصلی از پیدایش آنها، حفظ حریم خصوصی کاربران است، به قدری زیاد شده که، جهت انتخاب تنها یک گزینه از بین این فهرست بلند و بالا، با دشواری زیادی روبرو خواهیم بود. در حقیقت لازم به ذکر است که کوین های حفظ حریم خصوصی، به دلیل پتانسیل هایی که در زمینه تسهیل پولشویی (Money laundering) و همچنین تامین مالی تروریسم (Terrorist financing) دارند، به طور فزاینده ای در تیررس قانون گذاران جهانی مبارزه با پولشویی (Anti-Money Laundering) قرار گرفته و در نتیجه بسیاری از صرافی های ارز دیجیتال نیز این رمز ارزها را از فهرست ارزهای قابل مبادله خود خارج کرده اند.

بیشتر بخوانید: همکاری تتر و شرکت نوتابن (Notabene) به منظور مقابله با پولشویی

از این رو، پیشنهاد می کنیم که در زمان انتخاب یک کوین حفظ حریم خصوصی، با دقت به موارد این چنینی توجه کنید تا دچار مشکلات ناشی از آن نشوید.

کوین حفظ حریم خصوصی چیست؟

کوین حفظ حریم خصوصی (Privacy Coin) دسته ای از ارزهای دیجیتال است که با پنهان کردن مبدا و مقصد، اقدام به تقویت حریم خصوصی و ناشناس کردن تراکنش های یک بلاک چین می کند. از جمله برخی از تکنیک ‌های مورد استفاده در این دسته از ارزهای دیجیتال ناشناس می توانیم به مخفی کردن میزان موجودی و آدرس واقعی کیف پول کاربر و همچنین مخلوط کردن چندین تراکنش با یکدیگر جهت فرار از تحلیل درون زنجیره‌ای (On-chain Analysis) است.

همچنین بخوانید: تفاوت کوین و توکن در چیست؟

اساسا با تکیه بر ماهیت شفاف بودن، بیت‌ کوین و سایر بلاک‌ چین ‌های غیر محرمانه، این امکان را در اختیار هر کسی قرار می ‌دهند تا آدرس ‌های عمومی و تراکنش ‌ها را در شبکه خود مشاهده کرده و بدین ترتیب، فرایند واریز و برداشت‌ افراد، نسبتاً ساده می‌  شود.

همچنین بخوانید: معرفی شبکه حریم خصوصی سکرت (Secret Network) و توکن SCRT

با این حال، کوین های حفظ حریم خصوصی، قادر هستند تا دو جنبه مختلف را کنترل کنند. اولین جنبه ناشناس بودن است و دومی نیز غیرقابل ردیابی و نتیجتا ناشناس بودن هویت پشت تراکنش ها است؛ این در حالی است که قابلیت غیرقابل ردیابی بودن باعث می شود تا اشخاص ثالث نتوانند دنباله تراکنش ها را با استفاده از ابزارهایی همچون تحلیل بلاک چینی دنبال کنند.

استراتژی های مورد استفاده توسط کوین حفظ حریم خصوصی

بصورت کلی، جهت حفظ ناشناس بودن و همچنین غیرقابل ردیابی بودن، کوین های حفظ حریم خصوصی از انواع استراتژی های مختلف برای تبدیل شدن به خصوصی ترین ارزهای دیجیتال استفاده می کنند که از جمله محبوب ترین آنها میتوان به آدرس های مخفیانه (Stealth Addresses)، امضاهای حلقه ای (Ring Signature)، کوین جوین (CoinJoin) و زد کا اسنارک (zk-SNARK) اشاره داشت. در ادامه بطور کلی در مورد هرکدام از این استریتاژی ها صحبت خواهیم کرد.

آدرس های مخفیانه (Stealth Addresses)

بطور کلی آدرس ‌های مخفی از یک فرستنده درخواست می کنند تا برای هر تراکنش ارسالی خود، یک آدرس جدید ایجاد کرده تا بدین ترتیب از پیوند دادن وی (فرستنده) به گیرنده، جلوگیری شود. به عنوان مثال، XMR یا مونرو (Monero) که یکی از برترین کوین های حفظ حریم خصوصی بحساب می آید، جهت انجام این کار در تراکنش های خود، از نسخه‌ ای از آدرس های مخفی به نام DKSAP یا پروتکل آدرس مخفی دو کلیده (dual-key stealth addresses protocol) استفاده می‌  کند.

کوین جوین (CoinJoin)

کوین جوین اساسا نوعی میکسر یا ادغام کننده کوین است که تراکنش های افراد مختلف را در یک تراکنش ادغام کرده و سپس آنها را با استفاده از آدرس هایی جدید، به کاربران مربوطه پرداخت می کند.

زد کا اسنارک (zk-SNARK)

Zk-SNARK یا برهان دانش مختصر و غیر تعاملی بادانش صفر (Zero-Knowledge Succinct Non-Interactive Argument of Knowledge) به دارندگان ارزهای دیجیتال این اجازه را می ‌دهد تا صحت یک تراکنش را بدون افشای اطلاعات شناسایی حیاتی همچون طرف ‌های تراکنش و موجودی حساب را اثبات کنند.

بیشتر بخوانید: اثبات دانش صفر (ZKP) چیست؟ قسمت اول

آیا کوین های حفظ حریم خصوصی قانونی هستند؟

هم بله و هم خیر. در واقع موضوع قانونی بودن کوین های حفظ حریم خصوصی به حوزه های قضایی هر کشور جداگانه بستگی دارد. به عنوان مثال، در کشوری مثل کره جنوبی، دولت به منظور جلوگیری از پولشویی، خرید و فروش کوین های حفظ حریم خصوصی را در صرافی های ارز دیجیتال این کشور ممنوع کرده است.

با این حال، حوزه ‌های قضایی که کوین های حفظ حربم خصوصی را ممنوع نکرده‌اند نیز این دسته از رمز ارزها را تأیید نکرده‌اند؛ این بدین معنی است که خرید و فروش یا استفاده از این دسته از کوین ها، باعث بوجود آمدن یک منطقه خاکستری در قوانین این کشورها شده است. به عنوان مثال، دولت ایالات متحده مسیر متفاوتی را در مورد ارزهای دیجیتال ناشناس در پیش گرفته است و به دنبال توسعه ابزارهایی جهت حذف پوشش تراکنش های انجام شده در شبکه های این رمز ارزها است.

بیشتر بخوانید: شمار کشورهایی که رمزارزها را ممنوع کرده‌اند طی سه سال دو برابر شده است

نکته حائز اهمیتی که در اینجا وجود دارد این است که انجمن تراکنش های خصوصی با استفاده از کوین های حفظ حریم خصوصی، لزوماً باعث ترویج فعالیت های مخربی مانند پولشویی و تامین مالی تروریسم نخواهد شد. در واقع برخی از کاربران صرفاً به دنبال حفظ حریم خصوصی مالی خود بوده و از این کوین ها تنها در راستای بهره بردن از حقوق اولیه خود در این زمینه است که استفاده می کنند.

همچنین بخوانید: فرمان اجرایی بایدن در رابطه با رمزارزها صادر شد

با این حال روز به روز شاهد این هستیم که تعداد سازمان های دولتی که ارزهای دیجیتال غیرقابل ردیابی را تحت فشار قرار می دهند، به طور پیوسته در حال افزایش است. در این بین، جالب اینجا است که بسیاری از افراد مشهور همچون ایلان ماسک (Elon Musk)، نووال راویکنت (Naval Ravikant) و ادوارد اسنودن (Edward Snowden)، کماکان از برنامه ‌های متمرکز بر حفظ حریم خصوصی کاربران دفاع می ‌کنند.

اساسا توجه به اقدامات و راهنمایی ‌های تنظیم‌کننده ‌های جهانی مثل گروه ویژه اقدام مالی (FATF) برای کوین های حفظ حریم خصوصی مهم است. در حالی که کوین های حفظ حریم خصوصی هنوز بطور کامل از سوی همه دولت ها ممنوع نشده‌اند، اما محدودیت های اعمال شده تا همین جای کار نیز، کار را هم برای خود این کشورها و هم صرافی ‌های ارز دیجیتالی که به دلیل مقرراتی مانند قانون سفر FATF، مشمول الزامات اشتراک‌گذاری اطلاعات هستند، دشوار می ‌کنند.

چرا کوین های حفظ حریم خصوصی از فهرست برخی صرافی های ارز دیجیتال حذف شده اند؟

حذف کوین های حفظ حریم خصوصی به دیدگاه ‌های خاص یک کشور یا تعهدات AML/CFT و همچنین در پاسخ به نحوه تنظیم تراکنش ‌های خصوصی بستگی دارد. در حالی که تراکنش ‌های ارزهای دیجیتال متمرکز بر حفظ حریم خصوصی، قادر هستند تا از نظارت قانون گذاران فرار کنند، ناظران مالی بر صرافی ‌های ارز دیجیتال متمرکز، بر روی رمز ارزهای غیرقابل ردیابی تسلط داشته و تراکنش های مربوط به این دارایی های دیجیتال را کنترل می ‌کنند.

بطور کلی، هنگامی که یک نهاد قانونگذار در یک کشور، خرید و فروش و استفاده از رمز ارز خاصی را در مرزهای خود ممنوع می کند، یک صرافی ارز دیجیتال بایستی تا در اسرع وقت معاملات مربوط به این ارز دیجیتال را متوقف کرده، یا فعالیت های خود را در خطر تعلیق شدن قرار دهد. در چنین مواردی، این امکان نیز وجود دارد تا برخی از بازارهای ارزهای دیجیتال تصمیم بگیرند تا معاملات مربوط به رمز ارز ممنوع شده را متوقف کنند و برخی از صرافی های دیگر نیز آن کوین را به طور کامل از پلتفرم خود خارج کنند.

از طرفی در طی ماه های گذشته، کوین های حفظ حریم خصوصی، با نظارت بیشتر قانون‌ گذاران مواجه شده‌اند و این قبیل نظارت ها و محدیدت ها تا حدی بوده که برخی از صرافی ‌های ارز دیجیتال مجبور شده اند تا این رمز ارزهای غیرقابل ردیابی را از فهرست ارزهای دیجیتال پشتیبانی شده خود حذف کرده تا بدین ترتیب از عوارض ناشی از اقدامات نظارتی قانون گذاران جلوگیری کنند.

نتیجتاً اینکه، با توجه به این اتفاقات، در ماه های اخیر شاهد این بودیم که برخی از برترین کوین های حفظ حریم خصوصی همچون دش (DASH)، مونرو (XMR) و زی کش (ZEC)، بوسیله چندین پلتفرم معاملاتی پیشرو از جمله بیترکس (Bittrex)، کوین چک (CoinCheck)، کوین بیس یو کی (Coinbase UK) و البته (ShapeShift) تعلیق شده و از فهرست رمز ارزهای پشتیبانی شده توسط این صرافی های ارز دیجیتال حذف شده‌اند. البته این موضوع در حالی است که بالعکس این پلتفرم های معاملاتی، صرافی ارز دیجیتال جمینای (Gemini) در سپتامبر 2020 (شهریور ماه 1399، زی کش را به فهرست رمز ارزهای معاملاتی خود اضافه کرد.

اساساً علت حذف این رمز ارزها از فهرست کوین های مورد پشتیبانی این صرافی های ارز دیجیتال، بند 16، قانون الزام سفر استانداردهای FATF بود که فشار زیادی را بر قانون گذاران کشورها وارد می ‌کند تا اطمینان حاصل کنند که صرافی های ارز دیجیتال یا سایر ارائه ‌دهندگان خدمات مربوط به دارایی های مجازی (VASP)، اطلاعات شناسایی طرفین یک معامله را در زمان انتقال وجوه، با یکدیگر به اشتراک می‌  گذارند.

البته با وجود تمامی این اقدامات، برخی گزارش ها حاکی از این هستند که افراد و گروه های مجرم، با وجود عدم برخورداری بیت کوین از ویژگی های حفظ حریم خصوصی، کماکان این رمز ارز را به سایر کوین های حفظ حریم خصوصی ترجیح می ‌دهند.

برترین کوین های حفظ حریم خصوصی

حال که با مفهوم و خصوصیات مربوط به کوین های حفظ حریم خصوصی آشنا شدیم، در ادامه قصد داریم تا برترین موارد این دسته از رمز ارزها را معرفی کنیم.

دش (Dash)

دش (Dash) یک ارز دیجیتال ناشناس است که کار خود را در سال 2014 به عنوان فورک بیت کوین شروع کرده است. رمز ارز دش که از پیشگامان کوین های حفظ حریم خصوصی بحساب می آید، در ابتدای فعالیت خود، اکس کوین (XCoin) نام داشت که این نام بعدها به دارک کوین (DarkCoin) و سپس در نهایت به دش (Dash) تغییر پیدا کرد. علاوه بر این، ارز دیجیتال دش از برخی از ویژگی های انتخابی ناشناس همچون ارسال خصوصی (Private Send) برخوردار است که خود این ویژگی نیز از استراتژی کوین جوین (CoinJoin) جهت پنهان کردن ورودی های واقعی تراکنش ها استفاده می کند.

گروه Dash Core یا DCG که مسئولیت توسعه رمز ارز دش را بر عهده دارند، ادعا می کنند که تمرکز اصلی پروژه ارز دیجیتال دش و کوین حفظ حریم خصوصی آن، عموماً بر روی کاربردی بودن و حفظ امنیت و حریم خصوصی کاربران است. از طرفی، اینکه دش یکی از فورک های بیت کوین است نیز به این معنی است که این رمز ارز در ماهیت اصلی خود ناشناس نیست؛ بلکه خصوصیاتی که پس از جدا شدن آن از شبکه اصلی بیت کوین به این رمز ارز اضافه شده، باعث شده تا Dash به یک کوین حفظ حریم خصوصی بدل گردد.

علاوه بر این، رایان تیلور (Ryan Taylor)، مدیرعامل کمپانی دش پی (DashPay) بر این باور است که دش یک ارز دیجیتال با قابلیت حفظ حریم خصوصی (کوین حفظ حریم خصوصی) نیست. در حقیقت این ادعا بر اساس این نکته است که در مورد رمز ارز دش به عنوان یکی از فورک های بیت کوین، برخی از جزئیات تراکنش همچون موجودی کیف پول و آدرس ها، به صورت عمومی در زنجیره بلوکی این ارز دیجیتال در دسترس قرار دارند؛ مگر اینکه کاربر از گزینه Private Send استفاده کند.

دش در مقابل بیت کوین

اساساً تفاوت اصلی بین دش و بیت کوین در الگوریتم های اجماع این دو ارز دیجیتال نهفته است. به عنوان مثال، در حالی که هر دو رمز ارز در حالت پایه ای خود با استفاده از PoW یا الگوریتم گواه اثبات کار (Proof of Work) اجرا می ‌شوند، ارز دیجیتال دش از یک لایه اضافی نیز برخوردار است که میزبان مسترنودهایی (Masternood) است که بوسیله PoS یا مکانیزم اجماع اثبات سهام (Proof of Stake) تغذیه می ‌شوند.

بیشتر بخوانید: اثبات وزن (proof of weight) چیست؟

در نتیجه، با توجه به این مورد، دش از نظر سهولت استفاده (به دلیل سرعت تراکنش های بالاتر و کارمزد تراکنش های پایین تر)، به عنوان بهترین کوین حفظ حریم خصوصی در نظر گرفته شود. همچنین بد نیست اشاره داشته باشیم که دش از ویژگی ارسال آنی (Instant Send) نیز استفاده می کند، که در حقیقت مکانیزم مناسبی است که تراکنش ها را در زمانی نزدیک به حالت آنی (در کسری از ثانیه) پردازش می کند.
با این وجود، بیت کوین از نظر حریم خصوصی، در قیاس با رمز ارزی مثل دش (به عنوان یک کوین حفظ حریم خصوصی) در جایگاه پایین تری قرار دارد؛ چراکه دش صراحتاً به کاربران خود این اجازه را می دهد تا در مورد اینکه آیا تراکنش های خود را در معرض نظارت عمومی قرار می دهند یا خیر، حق انتخاب داشته باشند.

دش در مقابل مونرو

اگرچه که هر جفت این رمز ارزها از عملکردهای مربوط به حفظ حریم خصوصی برخوردار بوده، اما دارای تفاوت های اساسی در طراحی خود به عنوان کوین های حفظ حریم خصوصی نیز هستند. اساساً دش از یک سیستم دو لایه استفاده می کند که بواسطه آن، دو الگوریتم اجماع PoW و PoS را با یکدیگر ادغام می کند. علاوه بر این، همانطور که در بالا نیز اشاره داشتیم، ویژگی ناشناس بودن تراکنش های دش نیز از طریق قابلیت Private Send و بصورت اختیاری در اختیار کاربران این رمز ارز قرار دارد.

از سوی دیگر، در شبکه مونرو تراکنش ها به صورت کاملاً ناشناس انجام می شوند. البته بایستی توجه داشته باشیم که رمز ارز دش از استراتژی CoinJoin استفاده می ‌کند؛ در حالی که Monero از مجموعه‌ ای از استراتژی های ارتقاء حریم خصوصی، از جمله امضای حلقه ای، RingCT و غیره استفاده می ‌کند، که این رمز ارز را غیرقابل ردیابی ‌تر از دش می سازند. نتیجتاً اینکه زمانی که صحبت از حفظ حریم خصوصی کاربران به میان می ‌آید، مونرو از بسیاری از جهات از ارز دیجیتال دش پیشی میگیرد؛ اما استفاده از ارز دیجیتال دش، بسیار سریع‌ تر و ارزان ‌تر از مونرو (XRM) خواهد بود.

دش در مقابل زی کش

نکته قابل توجهی که در مورد رمز ارز دش وجود دارد این است که Dash از الگوریتم هش X11 استفاده می کند؛ این در حالی است که زی کش (Zcash) از مکانیزم zk-SNARKs و الگوریتم Equihash استفاده می کند. البته که این دو رمز ارز شباهت هایی با یکدیگر دارند که از جمله مهم ترین آنها می توانیم به این اشاره کنیم که هر دوی آنها جزء فورک های بیت کوین هستند، اندازه بلوک هردوی این رمز ارزها محدود بوده و این محدودیت برابر با 2 مگابایت است و همچنین زمان تأیید بلوک ها در هردو رمز ارز نیز 2.5 دقیقه است.

اما زمانی که صحبت از حریم خصوصی به میان می‌ آید، زی کش به مراتب از ارز دیجیتال دش برتر است؛ چراکه تراکنش ‌های دش زمانی قابل ردیابی هستند که کاربر به مسترنودها دسترسی داشته باشد. این در حالی است که در مورد زی کش به این شکل نیست.

مونرو (Monero)

بسیاری از کاربران بر این باور هستند که مونرو (XMR)، بهترین ارز دیجیتال ناشناس موجود در بازار رمز ارزها است؛ چراکه این کوین حفظ حریم خصوصی جهت ناشناس بودن ماهیت تراکنش های خود، از مجموعه قدرتمندی از ویژگی های حفظ حریم خصوصی همچون RingCT، آدرس ‌های مخفیانه و امضاهای حلقه ای استفاده می ‌کند.

در واقع، حریم خصوصی تراکنش های ارز دیجیتال مونرو به قدری استثنایی است که سازمان خدمات درآمد داخلی ایالات متحده (IRS) مجبور شده تا به هر کاربری که بتواند از سد فناوری ناشناس بودن آن عبور کند، مبلغی در حدود 625 هزار دلار جایزه اهدا کند. با این حال، یکی از کارمندان شرکت تولید نرم افزار چین آنالسیس (Chainalysis) ادعا کرده است که

“مونرو کاملاً هوشمندانه اختراع شده است، اما اکیداً بی عیب و نقص نیست.”

بطور کلی، در مورد رمز ارز مونرو، جهت بررسی صحت یا اثبات تایید یک تراکنش توسط رمز ارز مونرو، کاربران نیاز به ارائه بیش از یک شناسه تراکنش مونرو (هش) خواهند داشت؛ اما در عوض، کاربران جدا از شناسه تراکنش مونرو، به یک کلید خصوصی تراکنش (کلیدی یکبار مصرف که به صورت خودکار تولید می شود) و آدرس عمومی گیرنده نیز نیاز خواهند داشت. در حقیقت با استفاده از این 3 اطلاعات، کاربران قادر خواهند بود تا با استفاده از کیف پول Monero GUI، صحت یک تراکنش را بررسی کنند.

مونرو در مقابل بیت کوین

جدا از شباهت پایه ای که این دو رمز ارز با هم دارند (هردوی آنها از الگوریتم اجماع PoW استفاده می کنند)، این دو ارز دیجیتال از تفاوت های زیادی برخوردار هستند؛ چراکه بیت‌ کوین صرفاً یک ارز دیجیتال رایج و شناخته شده در بازار است که تراکنش های آن تا حد زیادی قابل پشگیری است، در حالی که مونرو یکی از خصوصی ‌ترین کوین های موجود در بازار رمز ارزها بحساب می آید.

در خصوص فرایند استخراج نیز، جهت ماینینگ بیت کوین بیشتر نیاز به سخت افزارهای ASIC (مدارهای مجتمع ویژه) نیاز است؛ این در حالی است که رمز ارز مونرو استفاده از سخت افزارهای ASIC را منع می کند و ماینرهای این گزینه تنها گزینه استخراج بوسیله CPU را پیش روی خود خواهند داشت.

علاوه بر این، برترین رمز ارز بازار (بیت کوین) از الگوریتم هش SHA-256 استفاده می کند، در حالی که پروتکلی که کوین حفظ حریم خصوصی مونرو از آن بهره می برد، RandomX است. همچنین، شبکه بیت کوین با محدودیت اندازه بلوک ها در شبکه خود روبرو است؛ در حالی که مونرو از قابلیت اندازه بلوک های انعطاف پذیر استفاده می کند که جهت افزایش گاه به گاه حجم تراکنش ها، بهترین گزینه است. با وجود همه این موارد، مجرمان، کماکان جهت انجام تراکنش های خود، استفاده از بیت کوین (BTC) را به مونرو (XMR) ترجیح می دهند؛ زیرا اساساً تبادل بیت کوین راحت تر بوده و بر اساس یک مطالعه صورت گرفته، از نقدشدگی بسیار بالاتری به نسبت مونرو برخوردار است.

زی کش (Zcash)

ارز دیجیتال ZCASH که در سال 2016 راه اندازی شده است، یکی دیگر از برترین کوین های حفظ حریم خصوصی موجود در بازار رمز ارزها است که ریشه ای مشابه با Dash دارد و آن این است که یکی از فورک های بیت کوین بحساب می آید. این ارز دیجیتال ناشناس که بوسیله شرکت الکتریک کوین (Electric Coin) توسعه و اداره می شود، از مکانیزم اجماع PoW جهت تایید تراکنش های خود استفاده می کند.

از طرفی زی کش از قابلیت مخفی کردن تراکنش های خود از طریق مکانیزم های حفظ حریم خصوصی و همچنین غیرقابل ردیابی بودن تراکنش ها (انجام تراکنش هایی محافظت شده) توسط خصوصیت zk-SNARKS نیز برخوردار است.

زی کش در مقابل مونرو

اولاً، همانطور که اشاره داشتیم، زی کش از ویژگی zk-SNARKs استفاده می ‌کند؛ در حالی که مونرو جهت ارائه خدمات حفظ حریم خصوصی کاربران از خصوصیاتی همچون آدرس‌ های مخفیانه، تراکنش‌ های محرمانه و تراکنش‌ های حلقه ای بهره می برد. از طرفی، زی کش مسرانه بدنبال این است تا قابلیت “حفظ حریم خصوصی اختیاری” را ترویج دهد؛ این در حالی است که هر تراکنش انجام شده در مونرو، به طور پیش فرض ناشناس خواهد بود.

همچنین، در زی کش، کاربران از این قابلیت برخوردار خواهند بود تا بصورت اختیاری هرکدام از تراکنش هایی که تمایل دارند تا مخفی و خصوصی کرده و آنهایی را که تمایل دارند را بصورت عمومی در شبکه منتشر کنند. از این رو، زی کش با استفاده از این قابلیت، به یک رمز ارز انعطاف ‌پذیر و البته ناشناس بدل گشته است. این در حالی است که توسعه دهندگان مونرو معتقد هستند که اختیاری کردن حریم خصوصی، باعث خواهد شد تا قابلیت ناشناس بودن شبکه، بطور کلی تضعیف شود.

زی کش در مقابل بیت کوین

زی کش را می توان نوعی شبیه سازی از بیت کوین در نظر گرفته که جدا از خصوصیات اصلی پادشاه ارزهای دیجیتال، از خصوصیات اضافی دیگری همچون حفظ حریم خصوصی اختیاری نیز برخوردار است. اما تفاوت اصلی که زی کش و بیت کوین را از یکدیگر تمییز می دهد، نحوه توزیع پاداش های حاصل از استخراج این دو رمز ارز است.

بعنوان مثال، در حالی که استخراج ‌کنندگان بیت‌ کوین مالک تمامی پاداش‌ های حاصل از استخراج این رمز ارز خواهند بود، زی کش از رویکردی متفاوت استفاده می کند. این یعنی، 10 درصد از مشوق های ماینینگ این رمز ارز به شرکت کوین الکتریک تعلق خواهد گرفت و بین سهامداران این شرکت تقسیم خواهد شد (البته این رقم در راستای تأمین مالی پروژه ها و توسعه های پیش روی این ارز دیجیتال خواهد بود).

با این حال، پس از رخ دادن هاوینگ زی کش در نوامبر 2020 (آبان ماه 1400)، این رمز ارز از شر این معضل خلاص شد و هم اکنون، ماینرها 80 درصد از کلیه جوایز استخراج بلوک ها را دریافت می ‌کنند و 20 درصد باقیمانده نیز به صندوق های کمک‌ های مالی جدید التاسیس، شرکت الکتریک کوین و بنیاد Zcash تخصیص خواهد یافت.

بیم (Beam)

اساساً بیم یک ارز دیجیتال خصوصی و ناشناس است که از یک بلاک چین ناشناس جدید به نام Mimblewimble استفاده می کند. از طرفی، جدا از قابلیت حفظ حریم خصوصی، این فناوری، با ارائه راه حل های داده فشرده ای که دانلودی سریع تر و تأیید و همگام سازی آسان تری را فراهم می سازند، مقیاس پذیری پروتکل هایی بر اساس الگوریتم اجماع PoW را افزایش می دهد.

بیم همچنین از طریق آدرس‌ هایی غیرقابل شناسایی، امکان انجام تراکنش‌ هایی غیرقابل ردیابی را فراهم می ‌کند. جدا از این موارد، بیم ترافیک شبکه خود را با استفاده از مکانیزم دندلیون (Dandelion) پنهان می کند. در حقیقت، با استفاده از چنین مکانیزمی، تراکنش های کوچکی که یک بلوک را تشکیل می دهند، به عنوان یک تراکنش بزرگ ارائه می شوند.

گرین (Grin)

پلتفرم گرین که در ژانویه 2019 (دی ماه 1397) راه اندازی شده و در واقع همان بلاک چین Mimblewimble را با Beam به اشتراک می گذارد، یکی دیگر از برترین کوین های حفظ حریم خصوصی است که از جمله برترین خصوصیات آن می توانیم به مقاوم بودن در برابر سانسور و البته مقیاس پذیری قابل توجه اشاره داشته باشیم. در حقیقت گرین توانسته تا با استقلال از بنیان گذاران ناشناس خود، نسبت به سایر کوین های مشابه، متمایز باشد. از طرفی، مشوق های توسعه دهندگان این پروژه، عمدتاً از طریق کمک های مالی که به پروژه می شود، پرداخت خواهد شد.

نکته قابل ذکر دیگر در مورد گرین این است که این پلتفرم از یک قانون هیجان انگیز و البته بحث برانگیز در مورد استخراج برخوردار است. در واقع در مورد رمز ارز گرین، ماینرها به صورت نامحدود همان نرخ پاداش را دریافت می کنند. این یعنی ماینری که در دسامبر 2030 (آذرماه 1409) به شبکه گرین می پیوندد، همان مقدار پاداش را به ازای استخراج هر بلوک دریافت خواهد کرد که اولین ماینر گرین در ژانویه 2019 دریافت کرده است.

جدا از این موارد، این شبکه از یک استاندارد تراکنش یکسان به نام اسلیتپک (Slatepack) استفاده می کند تا تجربیات توسعه دهندگان و کاربران را بهبود بخشیده و قابلیت هایی مثل حریم خصوصی، امنیت، سازگاری و مدیریت فایل ها بصورت پیشرفته را در اختیار کاربران خود قرار دهد.

پیو اکس (PIVX)

PIVX که مخفف عبارت تراکنش های فوری تایید شده و محافظت شده (Protected Instant Verified Transactions) است، در ژانویه 2016 (دی ماه 1394) کار خود را به عنوان یک بلاک چین شروع کرد، اما چندی بعد و از آگوست 2016 (مرداد ماه 1395) به بعد، روند خود را به استفاده از الگوریتم اجماع اثبات سهام تغییر داد. در واقع PIVX یک ارز دیجیتال ناشناس (کوین حفظ حریم خصوصی) است که تمرکز اصلی آن بر روی محافظت از داده های کاربران است.

از طرفی، پروتکل جدید حفظ حریم خصوصی این ارز دیجیتال که در سال 2020 (1399) اجرا شد، یک پروتکل حفاظت از داده های مالی به نام شیلد (SHIELD) است. نکته قابل توجه در مورد این پروتکل این است که شیلد نخستین مورد از اجرای یک پروتکل zk-SNARKs بر بستر یک بلاک چین الگوریتم اثبات سهام و سازگار با محیط زیست در سرتاسر جهان بحساب می آید. نکته جالب بعدی این است که پروتکل zk-SNARKs بوسیله شرکت Electric Coin (توسعه دهنده رمز ارز زی کش) ایجاد شده است.

نهایتاً اینکه قابلیت اصلی پروتکل SHIELD این است که باعث می شود تا تراکنش ها بصورت کاملاً محرمانه و بصورت ناشناس انجام گیرند. از این رو، مبدا تراکنش (فرستنده)، میزان تراکنش (تعداد کوین های ارسال شده) و مقصد تراکنش (گیرنده)، بوسیله پروتکل شیلد کاملاً ناشناس نگه داشته می شود. از طرفی، از جمله دیگر مزایای پیو اکس می توانیم به سبکی بلوک ها (اندازه هر بلوک به کوچکی 144 بایت است)، سرعت بالای انجام تراکنش ها (0.01 ثانیه برای تأیید هر تراکنش)، قابلیت مشاهده کلیدها جهت اعطای مجوز برای مشاهده جزئیات تراکنش، کاربر پسند بودن و سادگی انجام معاملات، اشاره داشته باشیم.

جدا از این موارد، کاربران اساساً قادر هستند تا یکی از چهار دسته بندی انواع تراکنش ها را در اکوسیستم پیو اکس انتخاب کنند که عبارتند از تراکنش های شفاف، محافظ شده (شفاف متمایل به محافظت شده)، محافظت زدایی شده (محافظت شده متمایل به شفاف) و نهایتاً تراکنش های شیلد (SHIELD).

بصورت خلاصه، PIVX یک پروژه بلاک چین غیرمتمرکز و البته منبع باز است که بوسیله یک جامعه (یک سازمان خودمختار غیرمتمرکز یا DAO) مدیریت، توسعه و اداره می شود. از طرفی، توکن اصلی بلاک چین غیرقابل ردیابی این ارز دیجیتال که از الگوریتم اثبات سهام گواه اثبات سهام (PoS) استفاده می کند نیز، PIV است.

سخن پایانی

اساساً علم رمزنگاری به مجموعه‌ ای از شیوه ها و تکنیک هایی اطلاق می گردد که جهت دسترسی به امکان برقراری ارتباطی ایمن در حضور افراد خارجی طراحی گردیده است. بنابراین، کوین های حفظ حریم خصوصی (Privacy Coins) را می توان هسته مرکزی اکوسیستم رمزنگاری نامید؛ علیرغم این واقعیت که ماهیت غیرقابل ردیابی آنها، باعث بکار گرفته شدن این دسته از رمز ارزها در معاملات مجرمانه نیز شده است. متأسفانه، علیرغم گزارش‌ های بسیاری که بیانگر این موضوع هستند که تنها درصد کمی از ارزهای دیجیتال وجود دارند که در معاملات مجرمانه مثل پولشویی، تأمین مالی تروریسم و سایر فعالیت ‌های غیرقانونی مورد استفاده قرار می گیرند، کماکان شاهد این هستیم که دولت‌ های مختلف در سراسر جهان به این موضوع بی اهمیت بوده و ماهیت تمامی رمز ارزها را به یک شکل می بینند.

نهایتاً اینکه، در حالی که ارز دیجیتال مونرو همچنان از قدرتمند ترین ویژگی های حفظ حریم خصوصی در بین سایر رمز ارزها برخوردار است، کوین هایی همچون زی کش و دش نیز امکان انجام معاملات با استفاده از کوین های حفظ حریم خصوصی را برای کاربران فراهم می سازند. از طرفی، پروتکل هایی مثل بیم و گرین نیز غالباً مناسب کاربرانی هستند که خصوصیتی مثل مقیاس پذیری را به حفظ حریم خصوصی ترجیح می دهند.

0
0
برای اینکه به فکت این مقاله کمک کنید روی دکمه زیر کلیک کنید و تا افراد بیشتری آن را دنبال کنند
اشتراک در
اطلاع از

0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه نظرات
محل تبلیغ
محاسبه‌گر ارزهای دیجیتال
ارز معادل
تومان

محاسبه با مبلغ تتر : تومان

0
نظر خود را بنویسید !x